O primeiro día do mes de xullo do presente ano 2026, o Ministerio de Igualdade —no marco da súa obsesión por prohibir a prostitución feminina ou, na súa falla, de estigmatizar e penalizar aos clientes que pagan do seu peculio os servizos ofrecidos polas profesionais do sexo— iniciou unha campaña institucional, subvencionada con diñeiro de todos os contribuíntes, que autodenominou «Reseñas 5 estrellas? #Yosíteveo», na cal se fan graves acusacións cara aos usuarios dos devanditos servizos.
Nos vídeos e nas emisións radiofónicas unha voz de muller declama, con propósito victimista, o seguinte: «En esto siempre hubo silencio. Ahora ya no. Ahora nos recomiendan (voz de home: “Qué calidad, precio excelente”), nos puntúan (voz de home: “Erika, 10 de 10”), nos comparan (voz de home: “Puedes hacerlo a pelo”). Estas reseñas son el ejemplo de cosificación y del uso que se hace del cuerpo de la mujer: No son servicios, no son clientes, son agresiones, son agresores. Ministerio de Igualdad».
O primeiro que chama a atención é que á ministra Ana Redondo, e ás súas acólitas, unicamente preocúpelles a prostitución feminina e obvien a masculina, coma se o xénero estabelecese unha diferente calidade moral respecto do feito de pagar, ou cobrar, por ter encontros íntimos; ou coma se as razóns polas que determinadas persoas prostitúense non teñan nada que ver nun e outro sexo. É dicir; a Internacional Feminista —ese macropoder reticular totalitario, discriminatorio e garante da moralidade e a sexualidade pequeno-burguesas— despois de inventarse unha «xustiza» de xénero imaxinouse unha «moral» de xénero, e xa só lle queda teorizar sobre a idiocia de xénero, que é a única que en verdade existe.
A mensaxe difamatoria está repleta de falsidades e inculpacións, civís e penais, que se verten con total impunidade e inmunidade contra estes homes. Analizarei cada unha delas.
«Non son servizos». Se non son servizos, entón que son? Dende logo, non son servizos se por iso entendemos os cuartos de baño, aínda que en non poucas ocasións os actos sexuais celébrense neles. Tampouco o son no sentido dun favor que nos fai alguén sen pedirnos nada a cambio. Pero si o son en tanto en canto están integrados nas modernas economías de mercado, nas que a nosa existencia achou a súa razón de ser hai máis de dous séculos: un axente económico ofréceche un servizo ou che efectúa un traballo, e ti lle abonas o importe que corresponda
Por tanto, son servizos na súa acepción plena tendo en conta que se prestan acordando cláusulas contractuais manifestadas de viva voz, como o prezo, a duración, as prácticas que se inclúen, o uso ou non uso do preservativo, etcétera. Condicionamentos que non existen nas relacións sexuais habituais, non mediadas por un interese crematístico directo aínda que si indirecto, como unha invitación para cear, un agasallo, ou unha promesa ou ambición de matrimonio, de herdanza ou dun cargo público.
«Non son clientes». Por que motivo non haberían de selo se son persoas que utilizan os servizos ofrecidos por unha profesional? E non esquezamos que as meretrices son profesionais que desempeñan unha actividade que cumpre variados fins económicos e sociais, que van dende potenciar o turismo a preservar a unidade familiar ao reducir o número de divorcios, pasando por posibilitar ter relacións sexuais a quen non poden obtelas por outra vía, e por diminuír a taxa de suicidios masculinos; o triplo de frecuentes que os femininos.
En consecuencia, pódese afirmar con absoluta veracidade que aqueles a quen chaman «puteiros», con ánimo máis de culpalos que de insultalos, non son senón homes que pagan por un servizo que se oferta libremente no mercado, e por conseguinte merecen idéntico respecto que quen compran en El Corte Inglés, viaxan en Iberia, consomen na cafetería do Congreso dos Deputados, ou opéranse no Hospital La Moraleja. Incluso poderían ser os mesmos.
«Son agresións. Son agresores». Non podendo alegar falta de consentimento voluntario, pois como vimos é máis evidente que noutros apareamentos, as responsábeis do Ministerio de Igualdade fan estas acusacións —que constitúen o máis abxecto da campaña, aínda dispoñíbel en redes e medios— porque no contexto en que se promove, o receptor percibirá ao usuario da prostitución como un delincuente sexual, cando non hai a máis mínima relación entre unha cousa e a outra. E non é que non a haxa porque o asevere eu, que o asevero, senón porque no ordenamento xurídico español, a contratación de servizos sexuais entre persoas adultas realizada de forma voluntaria non presupón un delito de agresión sexual nin, por descontado, converte ao cliente nun agresor.
A conclusión que podemos extraer do que levo dito é que a linguaxe institucional das postdemocracias de xénero, o mesmo que no seu momento o do nazismo e o do estalinismo, baséase nunha estratexia que parte da dialéctica asimétrica existente entre pensamento e linguaxe, a favor da linguaxe, de tal modo que é posíbel condicionar o que os cidadáns pensan manipulando o significado das palabras. Do que se trata é de que para unha determinada situación haxa unha única descrición, en lugar de varias, ademais interesada e ideoloxicamente nesgada: quen planifican estas artimañas de comunicación, sen o noso consentimento pero co noso diñeiro, saben que os nosos hábitos cognitivos veñen determinados polos nosos hábitos lingüísticos; hábitos estes últimos que se preocupan e ocupan de inculcarnos para gobernar con soberanía absoluta as nosas mentes, alén dos nosos corpos.
Non entanto; en certas ocasións prefiren a omisión á manipulación, aínda que con idéntica intención: enmarcar o pensamento da poboación nun sentido específico e cun fin concreto. O lector poderá comprobar que así ocorre cando lle chegue unha noticia deste tenor: «Un varón de 25 anos foi detido por unha agresión sexual a unha menor…». En primeiro lugar, substitúese a voz «home» por «varón», por ser aquel un termo tabú e a erradicar; e a continuación suprímese, a propósito, a idade da menor. Tampouco se precisa o grao da agresión: descoñecemos se foron simples tocamentos, se se obrou algunha clase de violencia, ou se consistiu nunha violación (aínda que nos dous últimos casos anunciaríase porque contribuiría a lograr o obxectivo estratéxico-doutrinal do Movemento: a criminalización da masculinidade do Homo Sapiens). Sen dúbida, son datos que apoiarían a maior ou menor transcendencia dos feitos, e que axudarían ao receptor da crónica para levar a cabo a súa propia valoración acerca dos mesmos.
Agora ben, como veño de apuntar, cando se prescinde destas informacións é porque a menor o é en idade legal, estabelecida nos 18 anos, mais non en madurez emocional; e a agresión denunciada carece de relevancia para a gran maioría dos cidadáns, a pesar de que no Código penal se haxan tipificado recentemente como agresións condutas sexuais ou parasexuais que non se corresponden co significado común desa palabra, equiparando en esencia o bico roubado, aínda que se dera na man, á violación. Isto é; ocúltanse referencias importantes para non facer o ridículo público perante a falla de correspondencia racional-social entre a falta cometida e o cualificativo aplicado ao feito en si e ao seu autor.
Con todo, aínda que se utilice a neoterminoloxía penolóxica, propoño que en prol da transparencia informativa, nos supostos de agresión sexual ou parasexual os medios de comunicación acheguen a idade da hipotética vítima, así como a intensidade do acto realizado sen o seu consentimento, a cal pode sintetizarse en tres graos: Grao I, contactos físicos con aparente intención libidinosa, sen forza nin coacción. Grao II, actos similares aos anteriores nos que se empregue intimidación, violencia ou anulación da vontade, sen penetración. Grao III, actos con penetración non consentidos.
Finalizo, esta a miña reflexión dende a socioloxía política e a filosofía da linguaxe, reiterando que as putas salvan máis vidas que o Teléfono da Esperanza, o 016 e o 028 xuntos. E, resulta patente, proporcionan moitísima máis alegría e pracer que o Ministerio de Igualdade.